Tak naprawdę był to pierwotnie album Pekki Pohjoli, którego producentem i na którym wystąpił był Mike Oldfield, a który później został ponownie wydany jako album Mike'a Oldfielda z Pekką i siostrą Mike'a, Sally Oldfield.
Pekka Pohjola był basistą fińskiej legendy rocka Wigwam, odchodząc po ich najlepszym albumie, „Being” w połowie lat 70. Podpisał kontrakt solowy z Virgin Records w erze rocka progresywnego, a Richard Branson przekazał go największej gwieździe Virgin do produkcji po jego drugim albumie dla tej wytwórni. Nie jestem pewien, czy któraś z płyt Pekki została wydana w Stanach Zjednoczonych, ale wiem, że były tam importowane. Jednak oprócz wyprodukowania tego albumu, Oldfield zaprosił również swoją siostrę i Pierre'a Moerlena z Gong do gry na tym albumie.
Pohjola był w tym okresie kimś w rodzaju mniej znanego Jaco Pastoriusa, wirtuoza kontrabasu grającego w szarej strefie między rockiem progresywnym a jazz-fusion, ale w przypadku Pohjoli, bez absolutnie żadnych afrykańskich wpływów w utworach. Gra Oldfielda (na gitarze... ani śladu dzwonków o rurowym charakterze!) jest dość inspirująca i raczej swobodna w kontekście współpracownika nad głównym kompozytorem. Wokal Sally to bardzo dyskretne, półoperowe momenty, które po prostu pasują do gry, i, co dziwne, jest ona drugą gwiazdą, występując tylko w dwóch utworach. Życie jest takie niesprawiedliwe, jeśli pochodzisz z Finlandii! Ale Pohjola wciąż jest doskonały w tym, co robi i wciąż jest w pewnym sensie legendą w Finlandii, ale teraz angażuje się w poważniejszą muzykę klasyczną i jazzową.
„The Mathematician's Air Display (Mysterious Air Display)” to trzeci album Pekki Pohjoli, wydany w 1977 roku przez Virgin Records. Esoteric Recordings planowało wznowienie albumu 25 stycznia 2010 roku.
Album jest współprodukowany przez Mike'a Oldfielda, który gra na gitarze (wraz z Georgiem Wadeniusem). Cały materiał skomponował Pohjola.
Album jest znany pod wieloma nazwami w różnych krajach – w Finlandii „Keesojen lehto”, w Szwecji „Skuggornas tjuvstart”, w Holandii „The Consequences of Indecisions” (autorstwa Mike'a Oldfielda) oraz w Stanach Zjednoczonych i Włoszech „Untitled” (autorstwa Mike'a i Sally Oldfield, Pohjola) – ten właśnie posiadam – wydany tam dopiero w 1981 roku. Oryginalny fiński tytuł tłumaczy się jako „Gaj Keesos”. Keesos to stworzenia przypominające skrzaty, przedstawione na okładce oryginalnego numeru.
Na płycie tej w dwóch nagraniach na syntezatorach i pianinie pojawia się Włodek Gulgowski. Znany także jako Wlodek Gulgowski, (ur. 13 lutego 1944 w Łodzi) – polski pianista jazzowy, kompozytor i aranżer. Studiował w klasie fortepianu w warszawskiej PWSM.
Zadebiutował jako pianista w amatorskim zespole grającym muzykę swing, a następnie współpracował z New Orleans Stompers. Z zespołem tym brał udział w nagraniach płytowych (listopad 1963). Na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Jazzowej Jazz Jamboree w Warszawie w 1963 roku wystąpił jako pianista Kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego (z Czesławem Bartkowskim, Tadeuszem Wójcikiem i Zbigniewem Namysłowskim). Z zespołem tym wziął udział w wielu koncertach i nagraniach. W roku 1965 wraz z innymi polskimi muzykami jazzowymi wystąpił w filmie „Jazz aus Polen” (reż. Janusz Majewski, realizacja Joachim Berendt dla telewizji RFN).
Niedługo później wyemigrował do Szwecji, gdzie zaczął współpracować z czołowymi zespołami jazzowymi Skandynawii i USA. Sporo komponował na potrzeby filmu, telewizji i radia. W wielu nagraniach towarzyszył mu Z. Namysłowski, Gulgowski współpracował też z amerykańskim perkusistą Tonym Williamsem. W 1974 roku Michał Urbaniak zaprosił Gulgowskiego do zrealizowania wspólnych koncertów w USA. Zaowocowało to nie tylko wspólnymi występami, lecz także dwiema płytami długogrającymi.
Gdy wrócił do Szwecji, założył własny zespół, który nazwał Made in Sweden z perkusistą Steve’em Gaddem i kontrabasistą Anthonym Jacksonem. Sam Gulgowski grał na keyboardzie.
Przez pewien czas współpracował z czołowym szwedzkim zespołem popowym ABBA, dla którego pisał aranżacje i z którym współpracował jako instrumentalista w nagraniach. W Norwegii pomagał w aranżacjach utworów grupy Alex z polską wokalistką Aleksandrą Naumik Sandøy.
W roku 1978 rozpoczął współpracę z gitarzystą Al Di Meolą. Koncertowali wspólnie w wielu krajach Europy, a także w USA.
Wielokrotnie namawiany przez kolegów, by wystąpić w Polsce, odmawiał, ponieważ obawiał się, że władze nie pozwolą mu wrócić do Szwecji. Zdecydował się dopiero w 1981, by wziąć udział w Międzynarodowym Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu. Impreza ta rozpoczęła się 11 grudnia i miała trwać 3 dni. W kolejnym dniu festiwalu wystąpił m.in. Gulgowski (z solowym Tribute to F. CH. – pamięci Fryderyka Chopina). W dniu kolejnym, 13 grudnia, o godzinie 4 nad ranem pianista dowiedział się z radia BBC, że w Polsce wprowadzono właśnie stan wojenny. Swą dawną ojczyznę opuścił dopiero po wielu perypetiach.
Później przyjechał do Polski w 1984 na Jazz Jamboree, gdzie zagrał z zespołem Latin Lover (z Hectorem Bingertem, José Pérezem oraz Jorge Sadim).
Prześlij komentarz