Stanisława Celińska była aktorką teatralną, filmową i telewizyjną oraz piosenkarką. Na dużym ekranie debiutowała w 1970 roku w „Krajobrazie po bitwie" Andrzeja Wajdy. Później grała u Antoniego Krauzego, Janusza Łęskiego, Krzysztofa Zanussiego czy Stanisława Barei. Jej popularność umacniały role serialowe, między innymi w takich produkcjach jak „Alternatywy 4", „Zmiennicy", „Noce i dnie", „Złotopolscy", „Hela w opałach" czy „Mamuśki".
Zainteresowanie sceną pojawiło się u niej wcześnie. Jak opowiadała, już jako dziecko brała udział w jasełkach, a w wieku 12 lat, zafascynowana biografią Heleny Modrzejewskiej, postanowiła zostać aktorką. Rozwijała się w kółkach teatralnych i zajęciach aktorskich prowadzonych. W młodości współtworzyła studencki kabaret „Coś", który zdobył nagrody na przeglądach i festiwalach. Występowała również w Studenckim Teatrze Satyryków, choć odrzuciła propozycję dołączenia do Kabaretu Olgi Lipińskiej.
Jej kariera teatralna jest związana przede wszystkim z warszawskimi scenami. Grała w Teatrze Współczesnym, Nowym, Dramatycznym, Studio i Kwadracie, a także w Teatrze Nowym w Poznaniu. Regularnie pojawiała się w Teatrze Telewizji i Polskiego Radia. W 1984 r. zaprezentowała monodram „De Profundis", oparty na tekstach Kochanowskiego i Księgi Hioba w przekładzie Czesława Miłosza. W 2002 r. otrzymała Feliksa Warszawskiego za rolę w "Oczyszczonych" Sary Kane w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. W latach 2011–2015 była aktorką Nowego Teatru, gdzie ponownie współpracowała z Warlikowskim.
Filmowo zadebiutowała w 1970 r. w „Krajobrazie po bitwie" Andrzeja Wajdy, grając u boku Daniela Olbrychskiego. Po tym sukcesie świadomie odrzuciła kilka dużych propozycji filmowych, m.in. rolę Kasi w „Weselu" oraz udział w „Hubalu". W kolejnych latach grała w filmach m.in. Antoniego Krauze, Janusza Łęskiego, Krzysztofa Zanussiego i Stanisława Barei. Ogromną sympatię widzów przyniosła jej rola Agnieszki w „Nocach i dniach", a także Lusi w „Nie ma róży bez ognia". Po latach wróciła do kina w dramacie "Joanna" Feliksa Falka, za który otrzymała Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą.
Widzowie dobrze znają jej role w telewizyjnych produkcjach jak „Alternatywy 4", "Samo życie" czy „Mamuśki". Jej dorobek został przedstawiony w filmie dokumentalnym "Dekalog pewnej aktorki, czyli Stasia Celińska".
Równolegle rozwijała karierę muzyczną. Jako nastolatka nagrała pierwszą piosenkę — "Piegowata dziewczyna". W 1969 r. wygrała opolskie „Debiuty" piosenką "Ptakom podobni". Wielokrotnie występowała na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, gdzie ceniono ją za charakterystyczny, mocny głos i wyjątkową interpretację. Do historii przeszły jej wykonania "Uśmiechnij się! Jutro będzie lepiej!" oraz "Songu sprzątaczki".
W kolejnych latach koncertowała z recitalami i nagrywała płyty. Przełomem okazała się "Atramentowa rumba" z 2009 r., a następnie album "Nowa Warszawa" nagrany z Bartłomiejem Wąsikiem i Royal String Quartet. W 2015 r. wydała bestsellerową „Atramentową…", która zdobyła podwójną platynę, a jej reedycja oraz album świąteczny również osiągnęły wysoką sprzedaż.
W 2018 r. ukazała się „Malinowa", nagrodzona Fryderykiem w kategorii muzyki poetyckiej. Celińska regularnie występowała na festiwalu w Opolu, zdobywając nagrody i wyróżnienia, m.in. nagrodę publiczności im. Karola Musioła za utwór „Niech minie złość".
W kolejnych latach wydała jeszcze albumy „Jesienna..." (2020), „Domofon" (2021), a także „Przytul" (2022) i „Uwierz" (2024), ostatni album w roku ubiegłym doczekał się także wydania w formacie winylowym.
a oto zapis całej rozmowy na antenie Polski.FM oraz Radio.Płock.FM. Wówczas na potrzeby programu "Tutti Frutti" Pani Stanisława pojawiła się w studiu 25.11.24. Powód był nie byle jaki, trzy ważne cyfry 77, 55 oraz 40 i album "Uwierz"
poniżej rozmowa z 20 czerwca 2022 roku z anteny Polskie Radio Dzieicom
Prześlij komentarz