Pierwszy profesjonalny występ muzyczny Grohl miał miejsce w 2018 roku, gdy miała ona 12 lat. Podczas koncertu charytatywnego w Fox Oakland Theatre, zorganizowanego na rzecz szpitala dziecięcego UCSF Benioff, wykonała wraz z ojcem utwór Adele „When We Were Young”. Komentując ten występ, magazyn NME zauważył:
„Grohl udowodniła, że jest na najlepszej drodze, by stać się gwiazdą na własny rachunek, prezentując imponujące możliwości wokalne”.
W 2020 roku, podczas charytatywnej gali organizacji The Art of Elysium w Hollywood Palladium, Grohl wykonała utwór Nirvany „Heart-Shaped Box” wraz z pozostałymi członkami zespołu: Dave’em Grohlem, basistą Kristem Novoselicem oraz gitarzystą koncertowym Patem Smearem. Występowała również wokalnie u boku takich artystów jak Beck i St. Vincent.
W 2021 roku Grohl wraz z ojcem wydała własną wersję utworu „Nausea” zespołu X. W tym samym roku wzięła udział w projekcie ojca zatytułowanym „The Hanukkah Sessions”, wykonując cover piosenki Amy Winehouse „Take the Box”. Wzięła również udział w nagraniu chórków do singla Foo Fighters „Making a Fire”.
W 2022 roku Grohl wzięła udział w koncertach poświęconych pamięci zmarłego perkusisty Foo Fighters i bliskiego przyjaciela jej rodziny, Taylora Hawkinsa; wydarzenia te odbyły się na stadionie Wembley w Anglii oraz w Inglewood w Kalifornii. Otworzyła koncert w Inglewood, wykonując własną wersję utworu „Hallelujah”. Na Wembley zaśpiewała utwory Jeffa Buckleya „Last Goodbye” i „Grace”, a także piosenkę „Valerie” zespołu The Zutons.
W 2023 roku Grohl wystąpiła gościnnie w singlu Foo Fighters „Show Me How”, śpiewając w chórkach u boku ojca, a także pojawiła się z zespołem na festiwalu Glastonbury 2023, gdzie grupa wystąpiła pod pseudonimem The ChurnUps.
30 stycznia 2025 roku pozostali przy życiu członkowie Nirvany (Dave Grohl, Novoselic i Smear) połączyli siły po raz pierwszy od pięciu lat, by dać niespodziewany, czteroutworowy występ podczas koncertu charytatywnego Fire Aid w Los Angeles. Violet Grohl dołączyła do zespołu, wykonując główną partię wokalną w ostatnim utworze - „All Apologies”.
11 marca 2026 roku Grohl zapowiedziała swój debiutancki album studyjny „Be Sweet to Me”, który ukazał się 29 maja. Artystka wydała również pochodzący z tej płyty singiel „595”, który został wyróżniony tytułem „Hottest Record” przez serwis Hype-Index.
W dzieciństwie na Grohl wpływ miała fala grunge’u lat 90., w której tworzeniu uczestniczyli jej rodzice. Pracując nad debiutanckim albumem „Be Sweet to Me” z producentem Justinem Raisenem, artystka traktowała płytę Last Splash” (1993) zespołu The Breeders jako punkt odniesienia. Grohl wskazywała PJ Harvey jako jedną ze swoich inspiracji muzycznych, wymieniając w szczególności jej występ na Pyramid Stage podczas festiwalu Glastonbury w 2024 roku.
Wydanie albumu poprzedziły trzy single: „Thum”, „595” oraz „Cool Buzz”. Do tych utworów, a także do piosenki „Bug in the Cake”, powstały teledyski. Grohl promowała płytę w licznych wywiadach i zaplanowała trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie na 2026 rok. Krytycy muzyczni ocenili album jako udany debiut, odzwierciedlający muzyczne korzenie artystki i jej inspiracje rockiem alternatywnym lat 90.
Violet Grohl, najstarsza córka lidera zespołu Foo Fighters, Dave’a Grohla, w jednym z wywiadów stwierdziła, że nie przejmuje się łatką „nepo baby” (osoby, która zawdzięcza karierę sławnym rodzicom):
„Oczywiście, dzięki mojemu nazwisku drzwi stoją przede mną otworem” – mówi, przewracając oczami. „Nie zamierzam się za nim nigdy chować [...] Nie obchodzi mnie to – naprawdę. Słyszę to, odkąd skończyłam 13 lat. Możecie więc nazywać mnie »nepo baby«, ile chcecie. Jest mi to obojętne. Mam po prostu nadzieję, że ludzie w końcu dadzą mi szansę”.
Grohl nawiązała kontakt z Raisenem, który wcześniej współpracował m.in. z Kim Gordon, Charli XCX i Lil Yachtym – za pośrednictwem swojego ojca, po koncercie Gordon w Kopenhadze. Między artystami od razu nawiązała się nić porozumienia:
„Przywoływał różne inspiracje – rzeczy, które są mi bardzo bliskie, a których przeciętny słuchacz mógłby nie znać i pomyślałam sobie: »Okej, to jest ktoś, z kim powinnam pracować«”.
Raisen współprodukował album wraz z Anthonym Paulem Lopezem; dodatkową produkcją przy utworach „Last Day I Loved You” oraz „Pool of My Dreams” zajęli się odpowiednio Joe Kennedy i Brad Lauchert.
Grohl wyjaśniła, że zaangażowani muzycy byli bliskimi przyjaciółmi i stałymi współpracownikami Raisena:
„To fantastyczni, niezwykle utalentowani i autentyczni miłośnicy muzyki, a przy tym wybitni instrumentaliści... Nigdy wcześniej nie pracowałam w takich warunkach. Wszyscy rzucali pomysłami; ja przedstawiałam swoje inspiracje i niezależnie od tego, czego dotyczył utwór – zastanawialiśmy się, jak go rozwinąć i przekształcić w coś zupełnie nowego i odmiennego”.
Grohl nie grała na albumie na żadnym instrumencie, przyznając, że czuła się nieśmiało i uważała, iż umiejętności otaczających ją muzyków przewyższają jej własne. Wszystkie utwory na płycie powstały w oparciu o sesje improwizacyjne (jam sessions). Opisując proces twórczy, Grohl wspomniała, że piosenki budowano wokół „playlist z inspiracjami”, które przynosiła do studia:
„Spędzaliśmy trochę czasu na słuchaniu muzyki, a potem zaczynaliśmy pisać”.
Przed debiutem proces twórczy Grohl miał charakter bardziej indywidualny niż oparty na współpracy. Mimo to artystka doceniła wspólne nagrywanie, zauważając, że wkład innych osób motywował ją i pozwalał lepiej zrozumieć, jak tworzyć lepszą muzykę.
Pierwszym nagranym utworem był „Thum”, a kolejnym „Plastic Couch”. Kilka tygodni poświęcono na nagrywanie pełnych intensywności utworów, takich jak „Cool Buzz” i „Often Others”, zanim Grohl zdecydowała, że chce piosenek o większym ciężarze emocjonalnym; zaowocowało to powstaniem kompozycji „Mobile Star”, „Pool of My Dreams” oraz „Applefish”, które pod względem brzmieniowym inspirowane były przestrzennym klimatem muzyki zespołów Cocteau Twins i This Mortal Coil.
Zawierający 11 utworów album „Be Sweet to Me” to przede wszystkim płyta z gatunku rocka alternatywnego, wzbogacona o elementy grunge’u, heavy metalu, shoegaze’u, punka, folku i jazzu. Brzmienie krążka bywało bezpośrednio porównywane do muzyki lat 90., a zwłaszcza do nurtu rocka alternatywnego, w którym aktywny był ojciec artystki.
Stephen Thomas Erlewine z magazynu „Mojo” zauważył, że płyta -
„łączy eteryczny, oniryczny klimat dream-popu z surowym, przesterowanym brzmieniem grunge’u, tworząc fuzję przywołującą niekonwencjonalnego ducha lat 90.”
Jako główne inspiracje muzyczne przy tworzeniu albumu Grohl wymieniła zespoły The Breeders, Hole, PJ Harvey, Pixies, Soundgarden oraz Cocteau Twins[9. Określiła muzykę tamtego okresu mianem „potężnej”, wskazując na jej „autentyczne i surowe” motywy oraz estetykę. Pojawiały się również porównania do dawnego zespołu jej ojca, Dave’a Grohla, Nirvany a także do grup Veruca Salt i Queens of the Stone Age. Mary Varvaris z serwisu The Music opisała produkcję jako „niezwykle ciężką, z przesterowanymi, szorstkimi gitarami i mocną perkusją, które otaczają delikatny głos Grohl”.
Pod względem tekstowym „Be Sweet to Me” obfituje w filmowe obrazy i surrealizm w stylu Davida Lyncha, wykorzystując symbolikę do opowiadania historii o wchodzeniu w dorosłość. W wywiadach Grohl mówiła o swoim uwielbieniu dla twórczości Lyncha, z którą czuła szczególną więź; wpływy tego reżysera słychać w utworze „595”, natomiast piosenka „Often Others” nawiązuje do serialu „Miasteczko Twin Peaks”. Grohl wyjaśniła, że częste wykorzystywanie w muzyce obrazowania wizualnego i symbolicznego sprawiało, iż jej utwory stanowiły połączenie pasji do kina i muzyki.
Daisy Carter z serwisu DIY napisała, że teksty utworów :
„cechuje pewna niejednoznaczność; zamiast podawać słuchaczowi wszystko na tacy, skupiają się one na rozmaitych szczegółach [...], traktując je jako mikrokosmiczne studium żałoby, pragnienia i tożsamości”.
Utwór „Cool Buzz” powstał z inspiracji doświadczeniami Grohl związanymi z mizoginią i został wzbogacony historiami, którymi podzielili się jej przyjaciele. W twórczości tej pojawiają się również wątki romantyczne oraz motyw żałoby.
Tytuł albumu wywodzi się z żartu, który narodził się podczas swobodnej, żartobliwej wymiany zdań między Grohl a jej najlepszą przyjaciółką. Artystka dodała, że frazę tę można postrzegać jako „punkt wyjścia dla całego albumu. Po prostu... bądź miła”. Autorką zdjęcia na okładce płyty oraz towarzyszących jej materiałów promocyjnych jest fotografka Bella Newman.
Album poprzedziły single „Thum” (ze stroną B „Applefish”), wydany 7 grudnia 2025 roku, a następnie „595” (11 marca 2026 r.) oraz „Cool Buzz” (28 kwietnia). Do utworów tych powstały teledyski. Przy klipach do „Thum” i „595” Grohl współpracowała z reżyserką Nikki Milan Houston, która opracowała oprawę wizualną na podstawie pomysłów samej artystki; Houston wyreżyserowała również teledysk do „Cool Buzz”.
W klipie do „Bug in the Cake” w rolę babci Grohl wcieliła się gwiazda filmów pornograficznych Nina Hartley. Album ukazał się 29 maja nakładem wytwórni Republic Records oraz własnego szyldu artystki, Auroura Records.
W ramach promocji płyty Grohl udzieliła wywiadów licznym mediom w Ameryce, Europie i Azji. Wśród nich znalazły się m.in. Consequence, Dork, DIY, The Forty-Five, Kerrang!, Nylon, The Music Australia, RockUrLife oraz Rock Sound.
Komentując intensywne działania promocyjne, Grohl stwierdziła:
„Jeśli chcesz zaistnieć, musisz się pokazać”.
3 czerwca 2026 roku artystka zadebiutowała solowo w telewizji, występując w programie „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon” z utworem „Bug in the Cake”.
Prześlij komentarz