Zaczął zdobywać popularność dzięki kilkuletnim trasom koncertowym z zespołem Trachtenburg Family Slideshow Players oraz występowi na festiwalu muzycznym Bonnaroo. Jego piosenka „Electric Love Letter” zajęła 5. miejsce na liście dziesięciu najlepszych utworów według redaktorów magazynu „Rolling Stone” i pojawiła się również w filmie „Waitress”. Można go było zobaczyć na trasach koncertowych z takimi zespołami jak Cake, The Avett Brothers, Murder By Death, Jeffrey Lewis, The Violent Femmes, Lucero, Rocky Votolato, Woes, Josh Ritter, Drive-By Truckers, The Low Anthem, Old 97's, Jessica Lea Mayfield, Grace Potter and the Nocturnals, The Devil Makes Three i The Lumineers.
W 2006 roku Langhorne Slim and the War Eagles podpisali kontrakt z V2 Records na wydanie jednej EP-ki i jednego LP. Po wydaniu EP-ki „Engine” w 2006 roku zespół podpisał kontrakt z Kemado Records i wydał album o tym samym tytule 29 kwietnia 2008 roku.
Slim wykonał pierwszy singiel z albumu, „Restless”, w programie „Late Show with David Letterman” w marcu 2008 roku. Po wydaniu Slim odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie. Latem 2009 roku Langhorne Slim zaczął grać w większych miejscach, takich jak Newport Folk Festival, Bristol Rhythm & Roots Reunion, Lollapalooza i Philadelphia Folk Festival. Album „Be Set Free” ukazał się 29 września 2009 roku.
9 sierpnia 2009 roku Langhorne Slim zaśpiewał „God Bless America” w siódmej rundzie meczu Philadelphia Phillies-Florida Marlins na Citizens Bank Park jako artysta stacji WXPN i dwukrotnie wystąpił w serii koncertów stacji „Free at Noon”.
Utwór „Worries” z jego albumu o tym samym tytule został wykorzystany w reklamie firmy ubezpieczeniowej Travelers Insurance, której premiera odbyła się 9 października 2009 roku.
Langhorne Slim i jego zespół The Law wydali swój czwarty album, „The Way We Move”, 5 czerwca 2012 roku nakładem Ramseur Records. Album został nagrany w Old Soul Studio, stuletnim studiu w stylu neogreckim, przebudowanym na potrzeby nagrań w Catskill w stanie Nowy Jork. Współproducentem był właściciel studia, Kenny Siegal. W ciągu czterech dni powstało 26 utworów.
Album „The Way We Move” zadebiutował na 194. miejscu listy Billboard Top 200, na 159. miejscu na liście Top Current Albums, na 36. miejscu na liście Independent Current Albums i na 5. miejscu na liście Top New Artists Albums. Osiągnął również pierwsze miejsce w kategorii piosenkarzy i autorów tekstów na Amazon.com.
Utwór „The Way We Move” z albumu o tym samym tytule został wykorzystany w reklamie systemu Microsoft Windows 8. Utwór został również wykorzystany w zwiastunie filmu „Admission” z Tiną Fey i Paulem Ruddem w rolach głównych oraz jako piosenka w napisach początkowych komedii „21 & Over”.
Teledysk do utworu „The Way We Move” miał premierę na stronie internetowej magazynu Paste 22 maja 2012 roku. Langhorne Slim i The Law wystąpili na żywo w programie „World Cafe” stacji NPR 2 sierpnia 2012 roku.
Langhorne Slim został doceniony przez liczne media. Magazyn „Rolling Stone” chwalił „The Way We Move” jako „niemal idealny”, a Laura Barton z „The Guardian” nazwała zespół „jednym z najlepszych zespołów koncertowych”. Ponadto „Entertainment Weekly” nazwał Langhorne Slima „twoją kolejną obsesją”, a „The New Yorker” opisał go jako posiadającego
„talent Leadbelly’ego do opowiadania historii i zdolność Dylana do porywania tłumów”.
25 marca 2013 roku Langhorne Slim & The Law wystąpili w programie Conana O’Briena. Conan powiedział:
„Dwa miesiące temu przyjaciel wręczył mi najnowszy album mojego kolejnego gościa i po jednym przesłuchaniu natychmiast stałem się niemal obsesyjnym fanem. „Rolling Stone” określił album jako „niemal idealny”. To opinia, z którą całkowicie się zgadzam”.
7 sierpnia 2015 roku Langhorne Slim & The Law wydali swój piąty album, „The Spirit Moves”, nakładem Dualtone Records.
Nowy album spotkał się z uznaniem wielu mediów, w tym „The Boston Globe”:
„Slim jest teraz bardziej refleksyjny, jego hybryda rocka, folku i popu, oparta na banjo, zyskała na kunszcie i głębi”.
Jego zaangażowanie w trzeźwość od czasu wydania ostatniego albumu jest często wspominane w wywiadach i recenzjach, a także zainspirowało teksty piosenek nawołujące do zmiany. „The Boston Globe” stwierdził:
„Z wysokim, niemal Neil Youngowym tembrem głosu, Slim śpiewa: »Teraz przechodzę zmiany« – te zmiany to niezwykle przyjemne w odbiorze odrodzenie”.
Harriet Gibsone z „The Guardian” napisała jednak:
„Piąty album pensylwańskiego autora piosenek Langhorne’a Slima, wykuty w następstwie serii wstrząsów sejsmicznych, zmieniających życie wydarzeń, zastaje go na pełnym gazie… Pomimo całej siły emocji Slima, wadą albumu jest to, że muzycznie i tekstowo jest on tak samo wyeksploatowany, jak jego zmaltretowane, bijące serce”.
19 sierpnia zespół wykonał utwór „Strangers” w programie „Conan”. „Rolling Stone” nazwał występ „radosnym”, a sam album
„mieszanką odrodzenia soulu, amerykańskiej introspekcji i brzmień przywodzących na myśl lata pięćdziesiąte… artystą patrzącym w przyszłość świeżym okiem”.
Zespół Coco zaprezentował również oficjalny teledysk do utworu „Changes”. Teledysk został nakręcony w sanktuarium Pierwszego Kościoła Prezbiteriańskiego w Nowym Orleanie i zawierał nową aranżację z harmonijnym wokalem śpiewaków gospel Topsy Chapman i Solid Harmony. 15 października 2015 roku utwór „Put It Together” został wykorzystany w 3. odcinku 11. sezonu serialu „Bones” („Darczyńca w drinku”). W 2016 roku utwór „Put It Together” został wykorzystany w ogólnokrajowej reklamie telewizyjnej The Coca-Cola Company. W lipcu 2021 roku artysta brał udział w Newport Folk Festival.
„The Dreamin' Kind” to ósmy album studyjny amerykańskiego piosenkarza i autora tekstów Langhorne'a Slima. Został wydany 16 stycznia 2026 roku nakładem wytwórni Dualtone Records. Album został wyprodukowany przez Sama F. Kiszkę, jednego z braci współtworzących Greta Van Fleet.
Album poprzedziły trzy single. Główny singiel, „Dream Come True”, ukazał się 13 sierpnia 2025 roku. Kolejne single, „Rock N Roll” i „Haunted Man”, zostały wydane 8 października 2025 roku, równolegle z zapowiedzią albumu. Teledysk do „Haunted Man” ukazał się 6 listopada 2025 roku. Trzeci singiel, „On Fire”, ukazał się 16 listopada 2025 roku.
W recenzji dla „No Depression” John Amen napisał:
„Chociaż Slim nigdy nie brzmiał tak dopracowany, album nie jest mainstreamowy, jego autentyczność zaś nigdy nie podlega dyskusji”.
Ten zestaw Langhorne'a Slima, przeniesionego z Nashville, ożywia starzejący się gatunek R&R entuzjastycznymi utworami. Akordy mocy? Zdecydowanie. Riffy w stylu lat 70.? Oczywiście. Wielowarstwowe aranżacje? Umiejętnie. Slim szerzy bardziej eksploracyjną wersję rocka, rozsiewając brązowy cukier puder soulu, białoziarnistą fruktozę folku i stalowe struny smyczków, aby na nowo ukazać sztukę muzyczną. A może gdzieś w radiowym eterze – zyskać nowych odbiorców.
12 marzeń sennych wyrażono w tej płycie „The Dreamin’ Kind” (wydanej 16 stycznia/Dualtone/trwającej 38:48), wyprodukowanej przez Sama F. Kiszkę (bas/fortepian/organy/klawisze/akordeon/syntezatory/mellotron/instrumenty perkusyjne).
W muzyce rockowej chodziło o wyrażanie emocji. Posłuchajcie doo-wop. Głupie? Pewnie. Kreatywne? Wyjątkowo. To był czas, kiedy odchodziło się z melodią i słowami „papa-um-mow-mow” rozbrzmiewającymi w pamięci – przez cały dzień.
Langhorne Slim (wokal/rytm i gitara akustyczna) nie odtwarza doo-wopu, lecz próbuje odtworzyć podziemne emocje epoki, jej akustyczne początki, perkusyjne bicie serca i porywającego ducha. Brzmieniowo bogaty „Rock ‘n Roll” zaczyna się od pub rockowej płynności. W miarę jak utwór się rozkręca, elementy wokalnego refrenu nawiązują do „Queen & Country” Anti-Nowhere League i „Walking On Water, Running On Alcohol” Slade’a.
Krok od tej dobrze naoliwionej ciężkością kompozycji, Slim dodaje banjo Mata Davidsona do „Dream Come True”. Langhorne ryzykuje, że zakryje zbyt wiele, ale to mądry muzyk.
„Loyalty” jest zbyt muskularne, ale punkowy charakter i agresja działają. Wykalkulowana ballada w „On Fire” i jej fragmenty mówione są dla większości słuchaczy zbyt wczesne, jak na lata 60., ale znowu, wysiłki Slima są dobre, a chórki naprawdę kipią energią. „Stealin’ Time” jest w porządku. Slim śpiewa płaczliwym wokalem Johnny'ego Raya, przeplatanym skrzypcami. To coś innego. W „Strange Companion” Slim czerpie z „It’s All Different Now” Ragnara Kvarana z 1979 roku i dodaje palącego napędu. Langhorne potrzebuje mistrzowskiej produkcji Dave'a Alvina, by dopełnić całość. Kiszka wyprodukował ten zestaw zręcznie, ale utwory kłują, gdy powinny być przenikliwe. „Dance On Thru” lśni przepięknie. Najlepszy ze wszystkich utworów w musicalowym przepisie Russa Tolmana („Marla Jane”). „Engine 99” również zasługuje na uwagę. Mnóstwo dynamiki, galopujące bębny, znakomity wokal i brzmienie. Slim rzuca młotem i uderza w ten „cholerny dzwon”.
Najważniejsze utwory – „Rock ‘n Roll”, „Dream Come True”, „Loyalty”, „Rickety Ol’ Bridge”, „Strange Companion”, „Haunted Man”, „Dance On Thru” i „Engine 99”.
Muzycy – Cameron Neal (gitara prowadząca i hawajska/fortepian), Mat Davidson (banjo/skrzypce/pedal steel/wokal/podkład muzyczny), Dan Hitchcock (saksofon), Daniel Wagner (perkusja/instrumenty perkusyjne/podkład muzyczny/druga gitara/wibroakustyka i gitara mostkowa/gitara prowadząca), Omar Velasco i Omar Ruiz-Lopez (skrzypce), Casey McAllister (organy/syntezator/syntezator basowy), Jake Kiszka (wokalista/podkład muzyczny), Berry Hill (ptaki), Kristin Wilkinson (liderka sesji smyczkowej/orkiestracja/altówka), Alex Crew (wiolonczela), David Angell i David Davidson (skrzypce), Hannah Wicklund (gitara outro, ścieżka 1), Dreamin’ Singers i Jess Wolfe (podkład muzyczny).
Dołączona jest składana wkładka z tekstem. Kolorowa grafika dzięki uprzejmości galerii Langhorne jest tez na Facebooku. Zdjęcie na okładce płyty: Kate LaMendola.
Prześlij komentarz