Niebo nad Chicago jakby większe.
I ten tytuł jak wiele innych rzeczy, przyszedł mi zupełnie naturalnie. W zasadzie jak zawsze. A jakże wymownie odzwierciedla to czego doświadczam, widzę, czuję, smakuję.
Wszyscy gratulują, trzymają kciuki, cieszą się tym, że tutaj trafiłem. I czy mi się tutaj podoba, pytają.
No właśnie, odpowiem zgodnie z prawdą, jak ja na to czekałem!!! Może i całe życie a jeśli nie całe, to wówczas gdy pojawiło się świadome „łykanie” amerykańskiej muzyki, motoryzacji, popkultury, zakochania się w liście tygodnika Billboard, w muzyce country, takie KFC, hot dogi, burgery (akurat fanem ich nie jestem), Coca Cola, Pepsi, a Google, a Dell czy GMC, Ford czy Mack, Johnny Deer czy Stetson, a cała plejada marek odzieżowych czy obuwniczych, a Walt Disney, „Zwariowane Melodie” tutaj znane jako „Merrie Melodies”, a Mariah Carey, Whitney Houston, Michael Jackson czy Frank Sinatra. Wszystko czym się interesuję, używam, dotykam, jest pomocne w codziennym życiu, albo zwyczajnie jest... pochodzi od Wuja Sama.
Od 2024 roku pracuję w radiu polonijnym nadającym w Chicago, dla mieszkańców tutejszych ale i tych głodnych polskości, dla chętnych zanurzenia się w mój świat, zawsze jestem do dyspozycji. I teraz Chicago !!!! I teraz Polish Film Festival North America, w ubiegłym roku przesiąkałem w nim w kolejnych radiowych audycjach, zarywając noce i przygotowując się do niesamowicie inspirujących spotkań m.in. z Agnieszką Holland, Wojciechem Smarzowskim czy Michałem Kwiecińskim. Nietuzinkowi reżyserzy, nietuzinkowe podejście do rzemiosła jakim jest film jako obraz, jako dzieło sztuki, do scenariusza, historii, wydarzeń, okoliczności.
A w tym roku los rzucił mnie za Ocean, by spotkać się z Profesorem Janem Englertem (!!! Taaak, dopiero tutaj!!!), by z nim porozmawiać, by poprowadzić galę otwierającą Polish Film Festival North America w legendarnej kinowej sali Pickwick Theatre przy Park Ridge, na przedmieściach tego Wietrznego Miasta, które tak naprawdę jeszcze nawet w 10 procentach nie zostało przeze mnie odkryte. Ale wierzę, że tak się stanie, wszak mój pobyt wciąż się rozkręca, wciąż nabiera rumieńców, zaskakuje, a na pewno nie nudzi.
Poza tym piszę część tego tekstu parę minut po siódmej, gdy słońce zaczyna coraz silniej rozświetlać nieboskłon a w Polsce jest już po 14;00 czyli 2 pm – ha, taka subtelna lecz znacząca różnica.
Na scenę wyszedłem o 2 w nocy polskiego czasu, innym razem o północy. To są moje polskie godziny aktywności a tu wieczór u swoich początków. Czyli czuję się jak ryba w wodzie, w swoim świecie, w zgodzie ze swoimi emocjami. Raczej. Bo wszystko traktuję z dystansem, spokojnie, rozważnie, by się nie zakrztusić, by zmysły chłonęły wszystko powoli a nie napotkały zapierający dech w piersiach zachwyt, by nad wszystkim powoli się dobrze zastanowić, nasmakować. Mój American Dream.. ale tylko z przymrużeniem oczu używam ten slogan właśnie teraz, a drugi w ostatnim czasie.
I wciąż zastanawiam się czym jest ten mityczny jet lag, może tym, że często się wybudzam, że momentami jestem lekko taki „przytłumiony” ale to może kwestia jednak emocji, wieku ;) a może tego, że tu poranki są tutaj naprawdę mroźne.
Podobno w drugą stronę notabene, ma być znacznie gorzej. Cóż...
Ach i tylko w Skandynawii do śniadania prócz herbaty piłem kawę... tu dzisiaj pierwszy raz... przed śniadaniem kubek kawy już wszedł do organizmu gładko. W zasadzie jak na razie każdy dzień w ten sposób zaczynam...
Zaraz pójdę spróbować amerykańskiego śniadania, tym razem może odwiedzę Denny's by zmierzyć się z klasykiem Grand Slam. Dam Wam znać czy smakowało.
9.11.26 godzina 7;57 am
Chicago
Prześlij komentarz