„Back to the Egg” to siódmy i ostatni album studyjny brytyjsko-amerykańskiego zespołu rockowego Wings, wydany 8 czerwca 1979 roku przez Parlophone w Wielkiej Brytanii i Columbia Records w Ameryce Północnej (pierwszy dla tej wytwórni). Współproducentem albumu był Chris Thomas, odzwierciedla on zaangażowanie lidera zespołu Paula McCartneya w nowoczesne trendy muzyczne, takie jak new wave i punk, i zapoczątkował nadejście nowych członków Wings, Laurence'a Jubera i Steve'a Holleya. „Back to the Egg” przyjmuje luźny koncept wokół idei działającego zespołu, a jego powstanie zbiegło się z okresem wzmożonej aktywności grupy, która obejmowała powrót do tras koncertowych i pracę nad kilkoma projektami telewizyjnymi i filmowymi.
Nagrywanie albumu rozpoczęło się w czerwcu 1978 roku i trwało prawie rok. Sesje zdjęciowe odbyły się w Spirit of Ranachan Studios w Campbeltown w Szkocji; Lympne Castle w hrabstwie Kent, londyńskie Abbey Road Studios oraz Replica Studio - ostatnie z nich McCartney zbudował jako dokładną replikę Studia Two z Abbey Road, gdy to drugie stało się niedostępne. Wings powrócił do Abbey Road w marcu 1979 roku, aby dokończyć album, a następnie nakręcił serię filmów promocyjnych w Lympne i innych miejscach, do programu specjalnego „Back to the Egg” w telewizji.
Album spotkał się z nieprzychylnym przyjęciem większości krytyków, a magazyn Rolling Stone wyśmiał go jako „najgorszy zbiór bzdur ostatnich czasów”. Chociaż album znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów na świecie i uzyskał status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych, uznano go za komercyjną porażkę w porównaniu z poprzednimi wydawnictwami Wings, zwłaszcza w świetle hojnych warunków finansowych, na jakich McCartney podpisał kontrakt z należącą do CBS wytwórnią Columbia Records. Spośród singli - „Old Siam, Sir”, „Getting Closer” i „Arrow Through Me” tylko „Getting Closer” znalazł się w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii i Ameryce. Utwór „Rockestra Theme”, nagrany z gościnnym udziałem muzyków takich zespołów jak The Who, Led Zeppelin i Pink Floyd, zdobył w 1980 roku nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsze Wykonanie Instrumentalne Rocka”.
Wings koncertowali w Wielkiej Brytanii, promując album, ale planowana trasa światowa zakończyła się w styczniu 1980 roku, gdy McCartney został aresztowany w Japonii za posiadanie marihuany i spędził dziewięć dni w więzieniu. Zespół rozpadł się na początku następnego roku po odejściu Laine'a. „Back to the Egg” został ponownie wydany w 1993 roku z dodatkowymi utworami, a w 2007 roku na iTunes, z dodatkiem singla Wings z 1979 roku „Goodnight Tonight” w rozszerzonej wersji.
Utworem otwierającym album jest „Reception”, instrumentalny utwór, w którym McCartney próbował uchwycić efekt przekręcenia pokrętła radia i znalezienia „około czterech stacji jednocześnie”. W utworze słychać syntezator sterowany gitarą (na którym gra Juber) w tle inspirowanej funkiem linii basowej oraz głosy mówione, w tym odczytanie fragmentu „The Poodle and the Pug” z opery Vivian Ellis „Big Ben” (1946). Krótki fragment utworu „The Broadcast”, który pojawia się później na „Back to the Egg”, jest zapowiedziany w tym otwierającym utworze.
Następne trzy utwory - „Getting Closer”, „We're Open Tonight” i „Spin It On” są zgodne z proponowaną koncepcją całego albumu. W czerwcu 1979 roku Mark Williams, pisząc w „Melody Maker”, zinterpretował utwór „Reception” jako przedstawienie radia nastawionego w samochodzie, gdzie „pasażer jedzie na koncert, stąd „Getting Closer” [na miejsce koncertu], a po przyjeździe „We're Open Tonight””. Idea występu na żywo znajduje odzwierciedlenie w sekwencji utworów, które Madinger i Easter określają mianem „cięższych utworów rockowych, takich jak „Spin It On”.
McCartney nagrał demo fortepianowe do utworu „Getting Closer” w 1974 roku, w którym to momencie utwór miał wolniejsze tempo. Autor i współpracownik Mojo, Tom Doyle opisuje wersję Wings jako „power-poppingową” i przypominającą angielski zespół Squeeze. Spokojny utwór „We're Open Tonight” został napisany na farmie McCartneyów w Campbeltown w Szkocji i był tytułowym utworem albumu, dopóki Linda nie zasugerowała „Back to the Egg”.
Inna piosenka skomponowana w Szkocji, utrzymana w szybkim tempie „Spin It On” była oczywistym nawiązaniem do punka i nowej fali; autor Vincent Benitez określa ją mianem „mccartneyowskiej fantazji na punkowych sterydach”. Laurence Juber tak mówił o swojej gitarowej solówce w książce Luki Perasiego „Back to the Egg. The Story of Wings' Last Album”:
„Wydawało się to po prostu naturalne - zwłaszcza w przypadku utworu zatytułowanego „Spin It On” - aby te wirujące linie gitary zaczęły się rozkręcać”.
Kompozycja Laine’a „Again and Again and Again” podobnie, według biografa McCartneya Howarda Sounesa, ma „echa The Clash”. Ta piosenka pierwotnie składała się z dwóch oddzielnych utworów, które Laine połączył na polecenie McCartneya.
Choć przypisuje się ją wyłącznie McCartneyowi, „Old Siam, Sir” oznacza „najbardziej kolektywne zaangażowanie zespołu” w zakresie pisania piosenek, sugerują Madinger i Easter. Piosenka jest podobna w stylu do „Spin It On” i zawiera riff klawiszowy napisany przez Lindę oraz środkową ósemkę skomponowaną przez Holleya; ponadto Laine pomógł McCartneyowi ukończyć kompozycję, której wczesną wersję demo poprzedniego wcielenia Wings ukazało się w lipcu 1976 roku.
„Arrow Through Me”, utwór bardziej pasujący do melodyjnego popowego stylu McCartneya, to piosenka napisana z perspektywy odrzuconego kochanka. Z aranżacją muzyczną, która unika gitarowego podkładu na rzecz syntezatora, fortepianu Fender Rhodes i instrumentów dętych, Benitez uważa ją za „przypominającą styl techno-popowy Steviego Wondera”. Jak powiedział Steve Holley autorowi Luce Perasi, podkład muzyczny został nagrany tylko z McCartneyem, przy czym Holley grał na perkusji i kilku specjalnych instrumentach perkusyjnych.
Otwierająca drugą stronę płyta, „Rockestra Theme”, to kompozycja, którą McCartney nagrał po raz pierwszy w 1974 roku na tej samej taśmie demo co „Getting Closer”. „Rockestra Theme” to utwór instrumentalny z wyjątkiem wykrzyczanej linii „Dlaczego nie zjadłem kolacji?”, którą autor Robert Rodriguez opisuje jako „celowe nawiązanie” do singla Glenna Millera z 1940 roku „Pennsylvania 6-5000”. Inny rockowy utwór „To You”, zawiera tekst skierowany do kochanka, który skrzywdził wokalistę. Gitarowe solo w tym nagraniu stanowi nietypowy element jak na piosenkę Wings, ponieważ Juber grał tę partię za pomocą harmonizera Eventide, podczas gdy McCartney jednocześnie zmieniał ustawienia harmonizera z reżyserki w studiu.
McCartney uznał, że dwa inspirowane gospelowo utwory składające się na „After the Ball/Million Miles” są niewystarczającej jakości, by zasłużyć na umieszczenie ich jako osobne utwory; „After the Ball” kończy się gitarową solówką, zmontowaną z partii granych przez McCartneya, Laine’a i Jubera, po czym „Million Miles” składa się z występu samego McCartneya na koncertynie. Następnie następuje kolejny medley, „Winter Rose/Love Awake”, którego demo McCartney wykonał w Rude Studio, swoim domowym studiu w Campbeltown, w 1977 roku.
„The Broadcast” to kolejny instrumentalny utwór, który ma sprawiać wrażenie przeplatania się kilku sygnałów radiowych, zamykając tym samym koncepcję ustanowioną w otwierającym album utworze „Reception”. Przy muzycznym akompaniamencie fortepianu, mellotronu i gizmotronu, zawiera odczyty zaczerpnięte ze sztuk „The Sport of Kings” Iana Haya i „The Little Man” Johna Galsworthy'ego. Rodriguez pisze, że nawiązując do proponowanej koncepcji zespołu roboczego, „So Glad to See You Here” „[przywołuje] oczekiwanie na występ na żywo, który z pewnością powali ich na kolana” i w ten sposób przypomina otwierający koncerty Wings z lat 1975–76 medley „Venus and Mars/Rock Show”. Podczas outro zespół powtarza wers z „We're Open Tonight”. Album kończy się balladą z domieszką jazzu, „Baby's Request”, którą McCartney napisał dla amerykańskiej grupy wokalnej Mills Brothers po obejrzeniu ich występu na południu Francji latem 1978 roku.
Album dotarł do 5 miejsca na liście sprzedaży płyt w Norwegii, 6 miejsc na UK Album Charts, 8 na Billboard top 200 czy 2 w Kanadzie a 3 w Australii.
Prześlij komentarz