Terence Charles „ Snowy ” White (ur. 3 marca 1948) to angielski gitarzysta, znany z gry w Thin Lizzy (stały członek w latach 1980–1982) oraz w Pink Floyd (jako gitarzysta wspierający w latach 1977–1980), a później w zespole Rogera Watersa. Znany jest również z singla „ Bird of Paradise ” z 1983 roku, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii .
Terence Charles White urodził się 3 marca 1948 roku w Devon w Anglii. Dorastał na wyspie Wight i gry na gitarze nauczył się sam. Pierwszą gitarę dostał od rodziców w wieku dziesięciu lat. W 1965 roku, mając siedemnaście lat, przeprowadził się do Sztokholmu , gdzie spędził ponad rok, grając w trio o nazwie Train. W 1968 roku kupił swoją charakterystyczną gitarę – Gibsona Les Paula Goldtopa.
W 1970 roku White dotarł do Londynu i znalazł pracę jako muzyk sesyjny oraz członek Heavy Heart. W tym czasie poznał Petera Greena i między nimi nawiązała się przyjaźń na całe życie (później wystąpił na albumie Greena „ In the Skies ”).
W 1977 roku White został zarekomendowany do Pink Floyd przez Hilary Walker, szefową działu promocji EMI, ponieważ zespół poszukiwał dodatkowego gitarzysty do zespołu koncertowego na trasie "In the Flesh" promującej album „ Animals” . Solówka White'a w utworze „ Pigs on the Wing ” ( tylko w wersji 8-ścieżkowej ) była jego pierwszym występem w zespole. Podczas trasy White rozpoczął występ od gry na gitarze basowej w utworze „ Sheep ”, a także solówek w utworach „ Have a Cigar ” i „Shine on You Crazy Diamond Part VIII”. Po zakończeniu trasy, która zakończyła się w lipcu 1977 roku, White zagrał na gitarze na debiutanckim solowym albumie klawiszowca Pink Floyd, Richarda Wrighta, „Wet Dream” , nagranym w styczniu i lutym 1978 roku i wydanym we wrześniu 1978 roku.
W 1979 roku gitarzysta zespołu Thin Lizzy, Scott Gorham , który widział White’a grającego z Pink Floyd w Nowym Jorku podczas trasy koncertowej "Animals", zwrócił się do niego z propozycją dołączenia do zespołu Thin Lizzy.
Współpraca z tymi dwoma zespołami była bardzo skomplikowana; zaproszenie do próby na żywo "The Wall" dla Pink Floyd przyszło w tym samym czasie, co zaproszenie do zostania pełnoprawnym członkiem zespołu Thin Lizzy, z którym nagrał/współtworzył ich albumy "Chinatown" i "Renegade". Snowy White opuścił Thin Lizzy w sierpniu 1982 roku.
Związek White'a z Pink Floyd trwał w kolejnych dekadach. Muzyk został zaproszony przez byłego basistę Pink Floyd, Rogera Watersa, do występu na koncercie "The Wall" w Berlinie w 1990 roku, przy ruinach Muru Berlińskiego , wraz z innymi artystami. Waters zaprosił White'a także na koncert "Guitar Legends" w Sewilli w 1991 roku.
David Gilmour był gościem na albumie White'a "Highway to the Sun" z 1994 roku, pojawiając się w utworze "Love, Pain and Sorrow", gdzie Gilmour grał na swojej gitarze Fender Stratocaster z pedałem Digitech Whammy , nagranej w studiu Gilmoura na łodzi mieszkalnej, The Astoria .
Oprócz gościnnych występów Chrisa Rei , Davida Gilmoura i Gary'ego Moore'a na albumie pojawili się także dwaj nowi holendersko-indonezyjscy muzycy: Juan van Emmerloot (perkusja) i Walter Latupeirissa (bas i gitara rytmiczna). Kuma Harada również grał na basie i gitarze rytmicznej.
Kolejny projekt albumu White'a nosił tytuł "Goldtop", od nazwy gitary Gibson Les Paul Goldtop Standard. Zawierał on materiał, w którego tworzeniu White brał udział od 1974 do 1994 roku, w tym dwa utwory z albumu Thin Lizzy, improwizacje z sesji Peter Green In the Skies oraz rozszerzoną, 8-ścieżkową wersję kasetową utworu Pink Floyd „ Pigs on the Wing ”, z gitarowym mostem White'a między tymi dwoma partiami.
Snowy White nagrał pięć albumów ze swoim zespołem White Flames. Pierwsze trzy to „No Faith Required” z 1996 roku, „Little Wing” z 1998 roku i „Keep Out: We Are Toxic” z 1999 roku.
W 1999 roku White dołączył do Watersa podczas trasy koncertowej jego zespołu In the Flesh po USA, a w 2000 roku Waters ponownie koncertował w USA, tym razem nagrywając album koncertowy i kręcąc film z koncertu. Ponownie, od lutego do lipca 2002 roku, White koncertował z Rogerem Watersem po całym świecie.
Kolejny album "White Flames" (w trzyosobowym składzie), zatytułowany „Restless” , ukazał się w maju 2002 roku. Wiosną 2005 roku ukazał się nowy album White Flames, zatytułowany „The Way It Is” , w podstawowym, czteroosobowym składzie: Richard Bailey (perkusja), Walter Latupeirissa (gitara basowa) i Max Middleton (instrumenty klawiszowe). Ukończono i wydano płytę DVD „ The Way It Is...Live!” White koncertował z Watersem w ramach trasy The Dark Side of the Moon Live od czerwca 2006 roku, grając w Europie, Ameryce Północnej, Australii, Azji i Ameryce Południowej. Wystąpił również z Watersem na koncercie Live Earth .
W 2008 roku White założył nowy zespół o nazwie Snowy White Blues Project. Album „In Our Time of Living” ukazał się w kwietniu 2009 roku. W skład zespołu wchodzili Matt Taylor (gitara/wokal), Ruud Weber (gitara basowa/wokal), Juan van Emmerloot (perkusja) i Snowy White (gitara/wokal).
W 2010 roku White ponownie koncertował z Rogerem Watersem w ramach The Wall Live .
W 2016 roku utwór „Midnight Blues” White’a został wykorzystany w utworze „Blue Notes” rapera Meeka Milla.
Ze względu na problemy zdrowotne w 2019 roku ogłosił zakończenie kariery koncertowej. White do dziś kontynuuje nagrywanie i wydawanie albumów.
"White Flames" to pierwszy solowy album brytyjskiego gitarzysty bluesowego Snowy'ego White'a , wydany w 1983 roku. Zawiera on utwór „ Bird of Paradise ”, który osiągnął 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wydaniu jako singiel.
Album został wydany z kilkoma różnymi listami utworów, a co najmniej raz pod tytułem "Bird of Paradise", po przebojowym singlu. Ta wersja, którą znalazłem w sklepie Hitsville w Düsseldorfie za całe 10 euro zawiera ten singiel w bardziej skromnej wersji, pozbawionej jakże ukochanej przez nas wszystkich wersji z klawiszami jako instrument wiodący.
Został zremasterowany i ponownie wydany na płycie CD w 2010 roku z dodatkowym utworem „For the Rest of My Life”, stroną B niebędącą częścią albumu, nagraną na żywo w studiu. Kilka utworów nieznacznie różni się między wersją winylową i CD albumu, ponieważ oprócz zmienionej kolejności utworów występują także alternatywne miksy lub edycje.
"Bird of Paradise ” był debiutanckim singlem, który stał się największym hitem White'a, osiągając 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1984 roku i utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Piosenka była jedynym singlem z albumu i jest znakiem rozpoznawczym White'a .
Prześlij komentarz