Pierwsze dwa albumy Supertramp nie przyniosły sukcesu, jednak po zmianie składu na ten uznawany za klasyczny, trzecia płyta – „Crime of the Century” (1974) – okazała się przełomowa. Choć początkowo zespół tworzył eksperymentalny rock progresywny, wraz z tym albumem zaczął zmierzać w stronę brzmienia bardziej popowego. Szczyt komercyjnego powodzenia grupa osiągnęła w 1979 roku dzięki albumowi „Breakfast in America”, z którego pochodziły międzynarodowe przeboje (docierające do pierwszej dziesiątki list przebojów): „The Logical Song”, „Breakfast in America”, „Goodbye Stranger” oraz „Take the Long Way Home”. Do innych utworów zespołu, które trafiły do pierwszej czterdziestki list przebojów, należały: „Dreamer” (1974), „Give a Little Bit” (1977) oraz „It's Raining Again” (1982).
W 1982 roku Supertramp wydał album „..Famous Last Words...” - ostatni z udziałem Hodgsona, który odszedł z grupy w 1983 roku, by rozpocząć karierę solową. Zespół kontynuował działalność pod wyłącznym kierownictwem Daviesa, wydając do 1988 roku jeszcze dwa albumy. Następnie grupa na pewien czas zawiesiła działalność, by później okresowo reaktywować się w różnych składach (zawsze z udziałem Daviesa, lecz bez Hodgsona); w tym czasie nagrano i promowano na trasach koncertowych dwa kolejne albumy: „Some Things Never Change” (1997) oraz „Slow Motion” (2002). Davies zmarł w 2025 roku.
Zespół Supertramp zdobył znaczną popularność w Ameryce Północnej, Europie, Afryce Południowej i Australii. Najwyższe wyniki sprzedaży osiągnęli w Kanadzie, gdzie mieli dwa albumy z certyfikatem diamentowej płyty (dziesięciokrotna platyna) – „Crime of the Century” i „Breakfast in America” – oraz jedyne w swojej karierze single, które dotarły do pierwszego miejsca list przebojów („The Logical Song” i „Dreamer”), nie licząc utworu „It's Raining Again”, który zajął pierwsze miejsce we Francji. Do 2007 roku sprzedaż albumów grupy Supertramp przekroczyła 60 milionów egzemplarzy.
W czerwcu 1971 roku – zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w USA – ukazał się album „Indelibly Stamped”; do składu dołączył wówczas Frank Farrell (bas, instrumenty klawiszowe, chórki), Hodgson przeszedł na gitarę, a Davies pełnił funkcję drugiego wokalisty prowadzącego. Po odejściu Palmera, Hodgson i Davies tworzyli materiał niezależnie od siebie – zarówno na ten, jak i na kolejne albumy zespołu.
Płyta sprzedała się jeszcze gorzej niż debiut. W rezultacie wszyscy członkowie grupy stopniowo odchodzili, z wyjątkiem Hodgsona i Daviesa, a w październiku 1972 roku Stanley „Sam” August Miesegaes wycofał swoje wsparcie finansowe
Album ten zapoczątkował radykalną zmianę kierunku w stronę bardziej bezpośredniego rockowego brzmienia, a jak przyznają sami członkowie zespołu na okładce, „Travelled” to jedyny utwór w jakikolwiek sposób przypominający ich debiutancki album. Podobnie jak debiut, album ten po premierze okazał się komercyjną porażką, ale w późniejszych dekadach uzyskał status złotej płyty we Francji i Kanadzie. Oryginalne wydania mają kolorową, rozkładaną okładkę i inny tekst dla nazwy zespołu i tytułu albumu. Zdjęcie na okładce przedstawia wytatuowany tors i ramiona kobiety topless. To pierwszy album Supertramp wydany w Stanach Zjednoczonych. Album został zakazany w wielu sklepach płytowych w Australii, podczas gdy inne sprzedawały każdy egzemplarz w brązowej, papierowej kopercie.
Okładka przedstawia wytatuowany tors i ramiona kobiety topless. Według Paula Sayce’a, piszącego w Tattoo News, modelką była Marion Hollier, która w latach 60. XX wieku przeszła liczne tatuaże w studiu tatuażu Les Skuse. Artykuł opublikowany w The People krótko po wydaniu albumu również wskazuje Hollier jako modelkę, zauważając, że za tę pracę zapłacono jej 45 funtów (równowartość 600 funtów w 2025 r).
Prześlij komentarz