Frank Lee Beard urodził się 11 czerwca 1949 roku w Frankston w Teksasie, a dorastał w Irving. Uczęszczał do szkoły średniej Irving High School. Jako nastolatek poznał Dusty'ego Hilla, gdy ich zespoły występowały podczas tego samego koncertu w klubie w Fort Worth; później Hill zaprosił go do dołączenia do grupy Warlocks.
Zanim dołączył do ZZ Top, Beard był członkiem fałszywej wersji brytyjskiego zespołu The Zombies, która koncertowała w USA bez zgody oryginalnych członków grupy. Grał również w działającym w okolicach Dallas zespole Outlaws wraz z Hillem, który później także dołączył do ZZ Top. Do innych zespołów, w których na początku kariery grali Beard i Hill, należały: Cellar Dwellers, Hustlers, Warlocks oraz American Blues.
Gdy w 1969 roku pierwszy perkusista ZZ Top, Dan Mitchell, opuścił zespół, zastąpił go Beard. To Beard przedstawił sobie Billy'ego Gibbonsa, założyciela grupy Moving Sidewalks oraz Dusty'ego Hilla. Po wypracowaniu swojego charakterystycznego stylu łączącego boogie, blues i rock (określanego mianem „Texas boogie-blues-rock”) oraz przy wsparciu menedżera Billa Hama i realizatora dźwięku Robina Hooda Briansa, trio wydało w styczniu 1971 roku nakładem wytwórni London Records album „ZZ Top's First Album”. Muzyka i utwory na płycie odzwierciedlały bluesowe inspiracje zespołu. Po debiutanckim albumie zespół wydał płytę „Rio Grande Mud” (1972), z której pochodził ich pierwszy singiel notowany na listach przebojów – „Francine”.
Początkowo na albumach „ZZ Top’s First Album” oraz „Tres Hombres” Beard figurował pod pseudonimem Rube Beard, jednak na płycie „Rio Grande Mud” oraz na wszystkich kolejnych wydawnictwach zespołu, począwszy od „Fandango!” (1975), używano jego prawdziwego nazwiska. Podczas gdy Gibbons i Hill słynęli ze swoich charakterystycznych, 20-calowych (51 cm) bród, Beard przez długi czas był znany jako jedyny członek grupy pozbawiony zarostu, choć w 2013 roku przez krótki czas nosił krótką brodę. Zyskał przydomek „Człowiek bez brody” (ang. „The Man With No Beard”).
Na wydanym w 1973 roku albumie „Tres Hombres” zespół rozwinął swój styl oparty na ciężkim bluesie i mocniej zaakcentował swoje korzenie w muzyce teksańskiej. W 2026 roku magazyn „Billboard” odnotował:
„ZZ Top stali się gwiazdami rocka o zasięgu ogólnokrajowym w połowie lat 70. dzięki wydaniu „Tres Hombres”, a wybuchowa, lecz pełna swingu gra perkusyjna Bearda odegrała kluczową rolę w kształtowaniu brzmienia zespołu”.
Singiel w stylu boogie rock, „La Grange”, przyniósł grupie pierwszy przebój, któremu niewiele zabrakło do wejścia do pierwszej czterdziestki listy Billboardu. W 1975 roku zespół wydał „Tush” czyli utwór, który jako pierwszy w ich dorobku dotarł do pierwszej dwudziestki list przebojów i stał się jedną z ich najpopularniejszych kompozycji. Wydany w 1976 roku album „Tejas” uzyskał status złotej płyty, osiągając sprzedaż przekraczającą 500 000 egzemplarzy.
W 1976 roku, po niemal siedmiu latach koncertowania i serii udanych albumów, ZZ Top zawiesili działalność na trzy lata, podczas gdy Beard zmagał się z uzależnieniem. Powrócili albumem „Degüello”, który pokrył się platyną i zawierał ich drugi przebój z pierwszej czterdziestki cover utworu „I Thank You” duetu Sam & Dave. Na płycie znalazł się również stały punkt koncertowego repertuaru grupy, utwór „Cheap Sunglasses”.
Wydany w marcu 1983 roku album „Eliminator” zawierał dwa single, które trafiły do pierwszej czterdziestki list przebojów („Gimme All Your Lovin’” i „Legs”), oraz dwa kolejne hity rockowe („Got Me Under Pressure” i „Sharp Dressed Man”). Płyta odniosła sukces zarówno artystyczny, jak i komercyjny, docierając do 9. miejsca na amerykańskiej liście przebojów pop Billboardu; był to jedyny album ZZ Top, który uzyskał status diamentowej płyty przyznawany przez RIAA za sprzedaż ponad 10 milionów egzemplarzy. Realizator dźwięku Terry Manning ujawnił później, że nadużywanie substancji psychoaktywnych przez Bearda tak negatywnie wpłynęło na jego grę, iż perkusista został ostatecznie odsunięty od sesji nagraniowych. Manning zrealizował niemal wszystkie partie perkusyjne na „Eliminator”, głównie poprzez programowanie automatów perkusyjnych i sporadyczne wykorzystywanie próbek (sampli) prawdziwej perkusji, zarejestrowanej wcześniej w studiu. Choć album „Afterburner” (1985) sprzedał się w mniejszym nakładzie niż „Eliminator”, osiągnął najwyższą pozycję na amerykańskiej liście przebojów Billboard spośród wszystkich płyt ZZ Top, docierając do 4. miejsca i sprzedając się w liczbie pięciu milionów egzemplarzy. Cztery z pięciu singli promujących ten album znalazły się w pierwszej czterdziestce zestawień, a utwory „Sleeping Bag” oraz „Stages” dotarły nawet na szczyt listy Mainstream Rock. Piosenka „Velcro Fly” osiągnęła w sierpniu 1986 roku 35. miejsce na liście Billboard Hot 100, stając się ostatnim przebojem zespołu, który trafił do pierwszej czterdziestki tego notowania.
Beard wraz z zespołem ZZ Top wystąpił gościnnie w filmie „Powrót do przyszłości III”, wykonując wspólnie z kapelą grającą muzykę country, akustyczną wersję utworu „Doubleback” z płyty „Recycler”. W 2004 roku zespół ZZ Top został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Grupa była również bohaterem filmu dokumentalnego z 2019 roku zatytułowanego „ZZ Top: That Little Ol' Band from Texas”.
A co tam w życiu osobistym Franka Lee Beada? Beard ożenił się ze swoją dziewczyną, gdy ta zaszła w ciążę; wspólnie wychowywali córkę, mieszkając przez pewien czas z rodzicami Bearda. Jego drugą żoną została Debbie Meredith; w 1985 roku parze urodzili się bliźniacy, a jednocześnie wychowywali oni córkę Bearda z poprzedniego małżeństwa.
Po osiągnięciu sukcesu z zespołem ZZ Top pod koniec lat 70., Beard wydawał ogromne sumy pieniędzy na narkotyki, w tym LSD, kokainę i heroinę. Później żałował tych wydatków, przyznając, że negatywnie wpłynęły one na jego relacje z innymi. Poddał się terapii odwykowej. Wspominał:
„Po prostu chciałem wytrzeźwieć. Chciałem być jak ludzie, których podziwiałem tacy, którzy mogli siedzieć w domu, oglądać telewizję, iść spać i czuć się z tym dobrze”.
Na początku lat 90. Beard zaczął brać udział w wyścigach samochodów sportowych, startując m.in. w zawodach 24h Daytona i 12h Sebring. Jeremy Clarkson przytaczał słowa Bearda, który stwierdził, że posiada Ferrari, ponieważ dzięki temu
„mogę wyjść na imprezę później, dotrzeć tam pierwszy, zostać dłużej i mimo to wylądować w łóżku z jakąś osobą, zanim zrobi to ktokolwiek inny”.
W 2002 roku Beard opuścił kilka koncertów z powodu pilnej operacji wycięcia wyrostka robaczkowego. W marcu 2025 roku tymczasowo wycofał się z trasy koncertowej „Elevation” z powodu choroby, po czym wrócił do występów i grał aż do końca 2025 roku.
Zespół ZZ Top odwołał koncert zaplanowany na 5 sierpnia 2026 roku w Hollywood Bowl w Los Angeles, przyczyną miały być problemy zdrowotne Bearda. Muzyk zmarł 17 sierpnia w wieku 77 lat na swoim ranczu w Richmond w Teksasie, przebywając pod opieką hospicyjną. Nie podano do publicznej wiadomości konkretnej przyczyny zgonu. Gibbons określił Bearda mianem
„jednego z najbardziej innowacyjnych perkusistów z natury oraz wspaniałego, prawdziwego syna Teksasu”. Dodał, że „charakterystyczny dla niego styl gry z akcentem na drugą i czwartą miarę taktu (backbeat) był kluczowy dla utrzymania pozycji ZZ Top na szczycie”.
Dzień po śmierci Bearda Gibbons poinformował o jego życzeniu, by zespół kontynuował trasę koncertową. Beard był drugim członkiem klasycznego składu ZZ Top, który zmarł, po basiście Dustym Hillu, który odszedł w 2021 roku. Gibbons, jedyny żyjący członek pierwotnego składu, kontynuował trasę koncertową z basistą Elwoodem Francisem i perkusistą Michaelem Monahanem.
Prześlij komentarz