Taylor Michel Momsen urodziła się 26 lipca 1993 roku w St. Louis w stanie Missouri. Jej rodzicami są Michael i Collette Momsen. Ma również młodszą siostrę, Sloane Momsen, która także jest aktorką. Siostry mają częściowo rosyjskie korzenie. Momsen wychowała się w wierze katolickiej; uczęszczała do katolickiej szkoły podstawowej Our Lady of Lourdes, a następnie do Herbert Hoover Middle School w Potomac w stanie Maryland. Po lekcjach pobierała również lekcje tańca w Center of Creative Arts (COCA) w St. Louis. Po przeprowadzce do Nowego Jorku Momsen uczęszczała do Professional Performing Arts School.
Karierę aktorską rozpoczęła w wieku trzech lat, występując w ogólnokrajowej reklamie produktu Shake 'n Bake z 1997 roku. Następnie otrzymała rolę w filmie „The Prophet's Game”.
W 2000 roku Momsen wcieliła się w postać Cindy Lou Who w filmie „Grinch: Świąt nie będzie” (na podstawie książki Dr. Seussa), grając u boku Jima Carreya; była to rola, która przyniosła jej przełom w karierze. W 2002 roku zagrała Gretel w filmie „Jaś i Małgosia” (ang. „Hansel and Gretel”) oraz Alexandrę, córkę prezydenta, w produkcji „Mali agenci 2: Wyspa marzeń” (ang. „Spy Kids 2: The Island of Lost Dreams”). Wystąpiła również u boku swojej młodszej siostry, Sloane Momsen, w filmie „Byliśmy żołnierzami” (ang. „We Were Soldiers”, 2002).
Momsen otrzymała główną rolę w serialu stacji The WB zatytułowanym „Misconceptions”, który jednak nigdy nie został wyemitowany. Później wystąpiła w filmie „Saving Shiloh” (2006). Brała również udział w przesłuchaniach do tytułowej roli w serialu „Hannah Montana”. Znalazła się w ścisłej trójce kandydatek, jednak ostatecznie rolę powierzono Miley Cyrus. Z perspektywy czasu Momsen była zadowolona z tej decyzji. W 2007 roku zagrała Molly w filmie wytwórni Walt Disney Pictures „Underdog” oraz Jennifer w obrazie „Paranoid Park” w reżyserii Gusa Van Santa.
Od 2007 roku wcielała się w postać Jenny Humphrey w serialu telewizyjnym stacji The CW „Plotkara” (ang. „Gossip Girl”), opartym na serii książek autorstwa Cecily von Ziegesar. Jej występy w serialu stawały się coraz rzadsze; do końca pierwszej połowy czwartego sezonu pojawiła się zaledwie w czterech odcinkach. Ogłoszono wówczas, że aktorka zrobi sobie w serialu przerwę na czas nieokreślony, co ostatecznie zakończyło się jej odejściem z stałej obsady po zakończeniu czwartego sezonu w 2011 roku. 16 sierpnia 2011 roku Momsen wyznała w rozmowie z magazynem „Elle”, że porzuciła aktorstwo, by skupić się na karierze muzycznej. 16 października 2012 roku poinformowano, że Momsen powróci do „Plotkary” na finałowy odcinek, w którym pojawiła się na krótko w scenie ślubu.
Wspominając swoją karierę dziecięcej aktorki, Momsen określiła to doświadczenie jako „izolujące”. Opisała też przypadki nękania, z jakimi spotkała się po występie w filmie „Grinch: Świąt nie będzie”.
Momsen podpisała kontrakt z agencją Ford Models w bardzo młodym wieku. Wspominała:
„Rodzice zapisali mnie do agencji Ford [Modeling], gdy miałam dwa lata. Żaden dwulatek nie chce pracować, ale nie miałam wyboru. Przez całe życie ciągle zmieniałam szkoły. Nie miałam przyjaciół. Ciągle pracowałam i nie prowadziłam normalnego życia”.
W czerwcu 2008 roku, w wieku 14 lat, Momsen podpisała kontrakt z agencją IMG Models. Była twarzą brytyjskiej sieci odzieżowej New Look, promując jej kolekcję na sezon wiosna/lato 2010. Po tygodniach spekulacji na temat tego, kto zostanie twarzą linii odzieżowej Madonny „Material Girl” na rok 2010, 15 lipca 2010 roku ogłoszono, że będzie to Momsen. Tydzień później poinformowano, że zostanie ona również twarzą nowych perfum damskich Johna Galliano, których premierę zaplanowano na jesień 2010 roku. W 2010 roku wystąpiła w spocie reklamowym zapachu Galliano „Parlez-Moi d'Amour”.
Momsen jest twarzą linii torebek marki Samantha Thavasa; brała udział w licznych sesjach zdjęciowych, wydarzeniach prasowych i kampaniach reklamowych.
W 2009 roku, mając 15 lat, Momsen pojawiła się na okładce magazynu „Page Six”. Znalazła się również na okładce wydania „Seventeen” z lutego 2010 roku. W październiku 2010 roku, na potrzeby magazynu „Revolver”, pozowała w butach na wysokiej platformie i szpilce, pończochach sięgających ud oraz kaburze przypiętej do nogi. Pojawiła się na okładce marcowego wydania „FHM” z 2012 roku, a w tym samym roku magazyn umieścił ją na 29. miejscu listy „Hot 100”. Zadebiutowała również na okładce magazynu „Maxim” w wydaniu z listopada 2013 roku.
W wywiadzie z dziennikarzem muzycznym Jasonem Tanamorem, zapytana o pozowanie dla „Playboya”, odpowiedziała:
„Byłam w zeszłym tygodniu w rezydencji i zrobiłam kilka zdjęć. Czy to się liczy?”
Momsen powiedziała, że
„muzyka to miejsce, w którym mogę być sobą”, dodając, że „aktorstwo jest łatwe. Robię to od tak dawna i uwielbiam to. Ale grasz postać, a nie siebie. Muzyka jest bardziej osobista, ponieważ to ty ją piszesz i jesteś zaangażowany w każdy jej etap”.
W 2000 roku Momsen nagrała piosenkę „Where Are You Christmas?” do ścieżki dźwiękowej do filmu „Grinch ukradł święta”.
W marcu 2009 roku Momsen oświadczyła w wywiadzie dla magazynu OK!, że jej zespół Pretty Reckless podpisał kontrakt z wytwórnią Interscope Records. Wiosną 2009 roku zagrała swoją pierwszą trasę koncertową z zespołem, supportując The Veronicas podczas trasy Revenge Is Sweeter Tour. Momsen współpracowała z kilkoma producentami, zanim poznała Kato Khandwalę. Khandwala przedstawił Momsen gitarzyście Benowi Phillipsowi i zaczęli razem pisać piosenki.
Zespół wydał swoją EP-kę o tym samym tytule 22 czerwca 2010 roku. Debiutancki album zespołu, „Light Me Up”, ukazał się 27 sierpnia 2010 roku, gdzie zadebiutował na 6. miejscu, a także na 1. miejscu na oficjalnej liście przebojów Rock & Metal. Pierwszy singiel „Make Me Wanna Die” ukazał się 30 maja 2010 roku, a drugi singiel „Miss Nothing” – 23 sierpnia 2010 roku. „Just Tonight” został wydany jako trzeci singiel z albumu. Utwory z tego albumu pojawiły się w filmie „Kick-Ass”, a także w serialach telewizyjnych „Pamiętniki wampirów” i „Plotkara”.
Prezenterka telewizyjna Heidi Montag nagrała „Blackout”, piosenkę napisaną przez Momsen. Według Momsen napisała piosenkę, gdy miała 8 lat i nagrała ją jako demo z producentem. Montag wydała utwór jako singel dostępny wyłącznie w formacie cyfrowym, a teledysk do niego wyreżyserował jej mąż, Spencer Pratt. Momsen tak skomentowała to nagranie:
„Myślę sobie: »Dobra, śpiewasz słowa napisane przez ośmiolatkę, ale spoko«. To zabawne, bo wcale nie próbowałam sprzedać tego utworu ani nic w tym stylu, a tu nagle telefon: »Czy napisałaś piosenkę dla Heidi Montag?«. A ja na to: »Co?«”.
Utwór znalazł się później na debiutanckim albumie studyjnym Montag, zatytułowanym „Superficial” (2010)
27 lipca 2011 roku Momsen ogłosiła, że jesienią 2011 roku zespół będzie supportem Evanescence. W 2012 roku Momsen i jej zespół koncertowali w Ameryce Północnej; druga trasa koncertowa, zatytułowana Medicine Tour, rozpoczęła się w marcu 2012 roku. Momsen wystąpiła również gościnnie jako wokalistka na albumie „Fix This” byłego członka Ministry, Paula Barkera, z 2012 roku.
11 grudnia 2012 roku ukazał się czwarty singiel Pretty Reckless, „Kill Me”. Utwór ten był ostatnią piosenką, która pojawiła się w finale serialu „Gossip Girl”.
Momsen wymienia Kurta Cobaina, Chrisa Cornella, The Beatles, Led Zeppelin, The Who, Pink Floyd, AC/DC, Marilyna Mansona, Oasis i Shirley Manson z Garbage jako niektóre ze swoich osobistych inspiracji’
Płyta „Going to Hell” ukazała się 12 marca 2014 roku. Wydanie to było jak dotąd największym tygodniem sprzedaży zespołu i zajęło piąte miejsce na liście Billboard 200 z ponad 35 000 sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Sukces płyty sprawił, że Taylor, wraz z resztą zespołu, pobiła rekordy, stając się pierwszym zespołem z wokalistką na wokalu, który osiągnął pierwsze miejsce na rockowych listach przebojów dzięki dwóm pierwszym singlom: „Heaven Knows” w marcu 2014 roku i „Fucked Up World” we wrześniu 2014 roku. Zespół The Pretty Reckless spędził większość końca 2013 roku i cały rok 2014 na trasie koncertowej promującej album „Going To Hell”. W 2014 roku jej zespół supportował również Fall Out Boy podczas europejskiej części trasy „Save Rock n Roll Tour”, razem z New Politics.
Przez cały 2015 rok Momsen kontynuowała nagrywanie nowego materiału na trzeci album zespołu The Pretty Reckless. 29 września 2016 roku grupa wydała singiel „Take Me Down”[68]. Trzeci album, „Who You Selling For”, ukazał się 21 października 2016 roku.
Zespół The Pretty Reckless występował jako support podczas ostatniej trasy koncertowej Soundgarden w 2017 roku, która została przerwana wskutek samobójstwa Chrisa Cornella. Pozostali członkowie Soundgarden zapraszali później Momsen do okazjonalnych wspólnych występów: najpierw na koncert ku pamięci Cornella „I Am The Highway” w 2019 roku, następnie na koncert poświęcony Taylorowi Hawkinsowi w 2022 roku, a także podczas ceremonii wprowadzenia Soundgarden do Rock and Roll Hall of Fame w 2025 roku. Artystka nagrała również z członkiem Soundgarden, Mattem Cameronem, cover utworu „Halfway There”.
W 2020 roku Momsen wzięła udział w nagraniu singla „Use My Voice” zespołu Evanescence, pochodzącego z albumu „The Bitter Truth”; w utworze wystąpiły także inne artystki, takie jak amerykańska wokalistka rockowa Lzzy Hale (Halestorm), holenderska wokalistka symfoniczno-metalowa Sharon den Adel (Within Temptation) oraz skrzypaczka grająca muzykę elektroniczną Lindsey Stirling. Wspólnie z Lzzy Hale z grupy Halestorm, Momsen wystąpiła w coverze utworu „We Will Rock You” zespołu Queen, nagranym przez grupę In This Moment. Utwór ten znalazł się na wydanym w 2020 roku albumie In This Moment zatytułowanym „Mother”.
12 lutego 2021 roku zespół The Pretty Reckless wydał swój czwarty album, „Death by Rock and Roll”. Dzięki temu, że tytułowy utwór z płyty dotarł na szczyt list przebojów, The Pretty Reckless stał się pierwszym zespołem z kobietą na czele, który wprowadził pięć singli na pierwsze miejsce list przebojów.
31 maja 2024 roku, podczas występu z The Pretty Reckless w Sewilli (Hiszpania), Momsen została zaatakowana i ugryziona przez nietoperza. W rezultacie musiała poddać się szczepieniom przeciwko wściekliźnie. W październiku 2025 roku artystka wraz ze swoim zespołem wydała w formie cyfrowej świąteczną EP-kę zatytułowaną „Taylor Momsen's Pretty Reckless Christmas”, zawierającą nową wersję utworu „Where Are You Christmas”, który pierwotnie wykonywała jako Cindy Lou Who w filmie „Grinch: Świąt nie będzie” z 2000 roku. Wydanie fizyczne EP-ki ukazało się w listopadzie 2025 roku.
W listopadzie Momsen wystąpiła podczas parady Macy’s Thanksgiving Day Parade.
Podczas gali MusiCares Person of the Year, honorującej Mariah Carey, Momsen wraz z zespołem Foo Fighters wykonała dwa utwory, które Carey nagrała na swój utrzymany w stylistyce rockowej, tajny album „Someone's Ugly Daughter”.
13 marca 2026 roku zespół ogłosił wydanie swojego piątego albumu studyjnego, „Dear God”, zaplanowane na 26 czerwca 2026 roku.
Przed premierą płyty ukazały się cztery single: „For I Am Death”, „When I Wake Up”, „Love Me” oraz „Dear God”.
3 października 2026 roku Momsen wystąpi na festiwalu Power to the People w Merriweather Post Pavilion w Columbii w stanie Maryland. W wydarzeniu organizowanym przez Toma Morello wezmą udział również sam Morello, Bruce Springsteen, zespół Foo Fighters oraz wielu innych artystów. Festiwal organizowany jest w reakcji na działania prezydenta Donalda Trumpa.
Momsen zmagała się z depresją i uzależnieniem od substancji psychoaktywnych. Po śmierci swojego idola – wokalisty zespołu Soundgarden, Chrisa Cornella (z którym krótko koncertowała w 2017 roku, choć nie łączyła ich bliska relacja) oraz bliskiego przyjaciela i wieloletniego producenta muzycznego Kato Khandwali (odpowiednio w latach 2017 i 2018), artystka odizolowała się od otoczenia i popadła w depresję. Ostatecznie Momsen wykorzystała muzykę, by poradzić sobie z traumą; pod wpływem tych wydarzeń napisała materiał na wydany w 2021 roku album „Death by Rock and Roll”.
Do października 2016 roku Momsen przestała praktykować katolicyzm i utożsamiać się z tą religią. Określała wówczas siebie jako osobę uduchowioną, lecz nie religijną.
„Dear God” to piąty album studyjny amerykańskiego zespołu rockowego The Pretty Reckless, wydany 26 czerwca 2026 roku nakładem wytwórni Fearless Records. Producentami płyty zostali Jonathan Wyman, wokalistka Taylor Momsen oraz gitarzysta Ben Phillips. Wydawnictwo poprzedziły dwa single: „For I Am Death” oraz „When I Wake Up”. Przed premierą albumu ukazały się również dwa single promocyjne: „Love Me” i „Dear God”.
Główny singiel z albumu, „For I Am Death”, był pierwszym utworem zespołu od czterech lat. Dwa miesiące później grupa zapowiedziała świąteczną EP-kę zatytułowaną „Taylor Momsen's Pretty Reckless Christmas”. Cyfrowa wersja wydawnictwa ukazała się 31 października, a fizyczna – 14 listopada. Wraz z ogłoszeniem zespół opublikował nową interpretację utworu „Where Are You Christmas?”. Piosenka ta była pierwotnie wykonywana przez Momsen, wcielającą się w postać Cindy Lou Who, w filmie „Grinch: Świąt nie będzie” z 2000 roku.
Album „Dear God” określono mianem „najbardziej emocjonalnie surowego i bezkompromisowego wydawnictwa w dotychczasowej karierze zespołu”. Za produkcję płyty odpowiadali Taylor Momsen, Ben Phillips i Jonathan Wyman.
Wypowiadając się na temat tytułowego utworu, Taylor Momsen stwierdziła:
„Dear God” to rozpacz ubrana w dźwięki... Kiedy życie staje się tak fizyczne, tak brutalne, opuszczasz własne ciało i zaczynasz błagać siłę wyższą, by cię stamtąd wyciągnęła. Przestrzeń między niebem a piekłem nie jest metaforą. To miejsce, w którym naprawdę żyjesz”.
22 sierpnia 2025 roku ukazał się główny singiel z albumu, „For I Am Death”. Utwór ten stał się ósmym w dorobku zespołu numerem jeden na liście Billboard Mainstream Rock Airplay. Drugi singel z albumu, „When I Wake Up”, ukazał się 13 marca 2026 roku. Tego samego dnia zapowiedziano album, którego premierę wyznaczono na 26 czerwca 2026 roku. Pięć dni później opublikowano teledysk do tego utworu. „When I Wake Up” dotarł do 4. miejsca na liście Billboard Mainstream Rock Airplay.
Singel „Love Me” wydano 17 kwietnia, a „Dear God” – 22 maja. Ogłoszono również światową trasę koncertową promującą album, która miała rozpocząć się w Ameryce Północnej, a zakończyć w Europie.
Muzykę na albumie określano przede wszystkim jako hardrockową, post-grunge’ową oraz blues-rockową. Płyta zawiera także elementy punka, garage rocka, bluesa, funku, muzyki akustycznej, folku, country i country rocka. Do głównych tematów poruszanych na albumie należą: śmiertelność, samopoznanie, chaos oraz odkupienie
Prześlij komentarz